Człowiek

Człowiek śni o sobie najczęściej kosztem innych ludzi

Człowiek
CZŁOWIEK

Człowiek jest istotą, która dopiero się rodzi. Jest jedynym stworzeniem, w którym życie wieczne może być rozpoznane w całej swej pełni i bogactwie, ale również jedynym, które może w sobie pokonać każde zło ograniczenia.

W tym świetle końcowym przeznaczeniem i celem ludzkiego istnienia jest oczyszczenie się ze wszystkich iluzji. Rezultatem tego oczyszczenia jest jasna percepcja rzeczywistości, co człowiekowi samo przez się otwiera wrota życia wiecznego. Tam czeka na niego pełnia życia, czysty pokój zrodzony z zupełnej wolności i nieskończona fascynacja pięknem wiecznej nieprzewidywalności.

Tymczasem droga do pełnego samopoznania człowieka jest długa i ciężka – pełna niewiadomych i niepewności. Potrzeba wielkiej odwagi i głębokiej szczerości, żeby człowiek mógł odkryć wszystkie welony tajemnic i odnaleźć swoje prawdziwe oblicze.

Żeby móc kroczyć tą drogą, człowiek musi być pokorny, ale jego kroki muszą być mocne i miarowe. Pokora człowieka, który posiada wewnętrzną siłę decydowania, jest wyrazem prawdziwej szlachetności i życie się przed nią kłania, odkrywając swoje piękno i niepowtarzalność.

Każda chwila jest na wagę złota. Jeżeli człowiek traci czas i w końcu straci cały dany mu czas, zostanie zdeptany i złamany. Wtedy jego możliwa, lecz spóźniona pokora jest daremna, ponieważ moc pokonania zła już uleciała.

Świat i wszystkie zdarzenia mające na nim miejsce są gigantycznym węzłem metafor, przy pomocy których człowiek może rozpoznać niesforność i nieograniczoność życia. Poszukiwanie na tym świecie ostatecznej i zupełnej rzeczywistości jest całkowicie chybionym posunięciem, niczym poszukiwanie nasłonecznionego trawnika w morskich głębinach.

Dopóki człowiek nie osiągnie pełnej świadomości i wszechogarniającego samopoznania, cała jego percepcja siebie samego jak i świata jest blada i senna. W tych snach człowiek usiłuje odnaleźć siebie i zmierzyć swoją wielkość, jak również próbuje uzasadnić swój pobyt przy pomocy znaczeń i zamiarów, które okazują się być iluzją.

Człowiek śni sen o sobie samym na koszt innych ludzi, ponieważ aby móc swoje sny przełożyć na rzeczywistość, próbuje w te sny wpleść swoich najbliższych, nie dbając o ich światopoglądy i definicje.

Samopoznanie krzewi się, gdy człowiek rozpoznaje senną naturę swoich snów i iluzji i w ten sposób stopniowo osiąga wolność. A ta pozwala mu na danie większej przestrzeni rzeczywistości samego życia.

Całe zło tego świata wynika wyłącznie z ludzkich snów i przymusowego formowania i zabijania życia poprzez te kłamliwe i iluzoryczne sny. Sny mogą być nieograniczone, ale nie zawierają w sobie ani krzty rzeczywistości, tak więc wszystko, co na nich jest zbudowane, zawsze ulega rozpadowi. Każdy, kto w sposób nierzeczywisty i ślepy przechodzi z życia ziemskiego w życie po śmierci, tam straci punkt wyjściowy dla swojego snu, a ciągłe borykanie się z nieskończonością zepchnie go w wieczną otchłań.

Wegetowanie będące rezultatem poszukiwania życia przez pryzmat obrazów i sposobów, przez cierpienie, pokazuje głupotę takiego postępowania. Każdy ma możliwość dowiedzenia się, że wszystkie te sposoby, według których żyje, są w ostateczności dobrowolne, nawet gdy wybór dokonany został w sposób naiwny i poprzez bierną zgodę. Często bywa, że okoliczności nie możemy wybrać, możemy za to wybrać zależności pomiędzy nimi. Zależności te biorą nas w niewolę i wiążą, jeśli nie będziemy ich traktować jako względnych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *