Stosunek pomiędzy naturalną obecnością a świadomością

Wszystko co jest we wszechświecie, jest również w człowieku, a jeśli czegoś nie ma w człowieku, nie może tego być również we wszechświecie

Stosunek-pomiedzy-naturalna-obecnoscia-a-swiadomoscia
STOSUNEK POMIĘDZY NATURALNĄ OBECNOŚCIĄ A ŚWIADOMOŚCIĄ

Człowiek jest jedyną istotą, która może wyważyć swoją naturalną obecność. Żaden inny gatunek roślinny bądź zwierzęcy nie może całkowicie wyważyć swojej obecności.

Każda forma fizyczna tak jak rosyjska matrioszka, składa się z dwóch matrioszek – czasowej i przestrzennej – matrioszki świadomości i matrioszki obecności naturalnej, które są jedna w drugiej. W przypadku gatunków mniej rozwiniętych, jak np. u małp, matrioszka swiadomości jest mniejsza od matrioszki obecności naturalnej.Co oznacza, że małpa jest ciągle istotą intuicyjną. Człowiek jest w zasadzie pierwszą i jedyną we wszechświecie istotą, w której się ten stosunek zgadza. To znaczy, że dzięki swojej duszy czy też wolnej woli, jako jedyna istota może wyważyć swoją obecność naturalną.

My wszyscy, formy wszechświata od pierwszego atomu do człowieka, posiadamy jedną obecność. Dlatego według obecności wszyscy jesteśmy tacy sami – wszyscy lub wszystko jesteśmy jednym od tego samego ducha. Różnimy się według duszy bądź świadomości, która czasowo jest częścią każdej obecności przestrzennej. W przypadku form, w których matrioszka świadomości jest mniejsza od matrioszki obecności naturalnej, uwięzione są one jedna w drugiej, ponieważ dusza jest uwięziona w ciele fizycznym. Dlatego te gatunki nie decydują same o swoich reakcjach – swoim działaniu, lecz prowadzi je podświadomy instynkt obronny obecności własnej. To znaczy, że możemy powiedzieć, że instynkt samoobronny jest silniejszy od ich woli.

Dusza człowieka nie jest uwięziona  w ciele ludzkim – ona jest wolna. Według tego opisu, człowiek jest istotą analityczną lub istotą wolnej woli, lub dniem siódmym. To jest przyczyna tego, że wraz z narodzinami człowieka, ewolucja przyrody się zatrzymuje. (Dnia siódmego Bóg odpoczął)

Odtąd kot jest tylko kotem a mysz tylko myszą. Gatunki naturalne przystosowują się odtąd jeszcze tylko kształtem, kolorem itp., ale ich istota zostaje taka sama. Najpierw było więc poszukiwanie i osiąganie istoty, która by mogła rozpoznać tajemnice życia, ale gdy pojawiła się istota świadoma, rozpoczęła się inna mutacja – ludzkie poszukiwanie.

Człowiek na przykład, obecny jest na ziemi, ale potrafi myśleć o rzeczach, które są oddalone miliardami lat świetlnych od jego fizycznej lub przestrzennej obecności. Wszystkie pozostałe formy związane są ze swoją obecnością i tym samym z rzeczywistością chwilową przed sobą.

Wobec tego, człowiek jako suma wszystkich stworzeń przed sobą, jest jedynym stworzeniem, które przy pomocy swojej duszy lub świata wewnętrznego może  osiagnąć równowagę czy też rozwiązać siebie samego, a tym samym rozwiązać każde stworzenie. Żaden inny gatunek nie może zaakceptowac śmierci czy też oddzielić swojej części czasowej od części przestrzennej. Nie może oddzielić świadomości lub duszy od obecności fizycznej lub ciała.Człowiek jest jedynym stworzeniem, które zgodnie z zasadą różnicy wewnętrznej lub duszy tej sumy zewnętrznej lub obecności fizycznej za wynik daje punkt zerowy teraźniejszości.

Wszystkie pozostałe formy w stosunku do różnic, które są w nich, odzwierciedlają się jako instynkty lub intuicja. W człowieku stosunek pomiędzy świadomością i obecnością jest 1 : 1. Z tego powodu człowiek może odwrócić swój wzrok i  jest istotą analityczną czy też istotą wolnej woli. (Grzech pierworodny)

Według tej zasady, człowiek powinien się sam wyważyć. Człowiek jest jedyną formą przyrody, którą można przypisać do pojęcia samoodpowiedzialności. Od tego nie może uciec. Kto nie rządzi samym sobą, tego ściga różnica , i dlatego nim żądzi żywioł.

Zsumowanie całkowitej ludzkiej różnicy obejmuje cały łańcuch ewolucji czy też całą hierarchię przyrody przed nim. Jest to łańcuch naturalnych procesów stworzenia lub narodzin wszechświata. Ten łańcuch składający się z sześciu poziomów naturalnych procesów (sześć dni Bożych), rozpoczyna się pierwszym falowaniem, światłem, i idzie dalej przez świat atomów, molekuł, złączy, świat roślin, zwierząt zimnokrwistych do zwierząt ciepłokrwistych, a kończy się na człowieku.

A więc człowiek jest sumą wszystkich poziomów lub form stworzeń przed sobą lub dniem siódmym. Znajduje się na szczycie hierarchii, ponieważ to na nim spoczywają wszystkie czasowo-przestrzenne transformacje znajdujące sie przed nim. W człowieku znajduje się zatem kompletny zapis, na przykład: atomu, kamienia, mrówki, ryby, sarny, delfina, itd. W ani jednej ze wszystkich form nie ma jednak kompletnego zapisu człowieka czy też wszechświata. W mrówce na przykład jest go znacznie mniej niż w delfinie.

W związku z tym, że człowiek znajduje się na szczycie hierarchii przyrody, jest jednocześnie istotą z największą ilością wad. W ten sposób może być istotą najgorszą i powodować najwięcej męki i zła. Jednocześnie jest istotą najbardziej niestabilną ze wszystkich stworzeń, ponieważ każdą informację musi zdobyć sam, drogą własnej analizy. Dlatego możliwość popełnienia błędu jest u niego największa.

Dokładność mniej rozwiniętych gatunków zależy od stopnia różnicy pomiędzy świadomością a naturalną obecnością. U gatunków nierozwiniętych różnica jest mniejsza niż u rozwiniętych. Różnica u mrówki jest znacznie mniejsza niż na przykład u małpy. Różnica uwidacznia się jako wolna forma lub instynkt podstawowy, który działa według zasady najmniejszego oporu i zawsze znajduje najkrótszą drogę.

Zgodnie z tą zasadą najczystszą formą życia jest jego forma pierwotna. Jest to przepływ fal lub snop światła. Dlatego światłość jest fundamentem życia i symbolem Boga, a prędkość światła (C) jedynym zarządcą całego wszechświata.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *