Ludzkie cechy są jak wino

Tylko woda zwana Samozapomnieniem może ugasić nasze pragnienie

Ludzkie cechy są jak wino
LUDZKIE CECHY SĄ JAK WINO

Człowiek posiada dużo cech fizycznych i psychicznych, które same w sobie nie są ani dobre, ani złe. Dopóki nie jest ich świadom, one są zdrowe i dojrzewają w beczce czasu, ulegają jednak zaburzeniu, kiedy człowiek zaczyna je pojmować.

Człowiek najprędzej zdobywa świadomość swoich cech fizycznych. Cechy psychologiczne, dotykające jego mentalnych światów, uświadamia sobie później. Trudniej jest poznać swój umysł – siłę pięknych nóg lub uśmiechu poznasz bardzo szybko.

Ale uśmiech jest piękny tylko wtedy, kiedy człowiek nie jest go świadom. Tylko wtedy uśmiech jest autentyczny, ponieważ wyraża jego wewnętrzny świat – wtedy przez uśmiech człowieka śmieje się jego dusza.  Tak więc, kiedy człowiek uświadomi sobie swój uśmiech, staje się tylko fałszywym odpisem duszy, od której go wziął. Potem śmieje się tylko ciało.

Jeżeli pragniesz, żeby twoje cechy nie zepsuły się, pozwól im dojrzewać z biegiem życia, tak jak moszcz dojrzewa i przemienia się w wino. Czas nada im swoją barwę. Przez twoją młodość dojrzeją i przemienią się w dobre wino, tak żebyś stał się silnym i zdrowym człowiekiem.

Kiedy ludzkie cechy dojrzeją, może z nich powstać albo dobre wino, albo dobry ocet. Nie ma potrzeby żebyś stał się znakomitym winem. Wielu ludzi formuje się w kwaśnego człowieka, ale i taki człowiek może być dobry jak chleb. Własne ambicje są więc niepotrzebne. Mądrzej jest pozostawić życiu decyzję co do twojej przyszłości.

Z powodu swoich cech ludzie często mają kompleksy. Są one zupełnie zbędne, ponieważ czas zmienia wszystkie nasze cechy w dobre cechy życia, tylko musimy mu na to pozwolić.

Dla każdego z nas własne kompleksy stanowią problem, podczas gdy kompleksy drugich ludzi uważamy za banalne. Człowiek może mieć kompleks również na tle określonych cech, które w oczach innych ludzi są wspaniałe. Ktoś, kto ma kompleks, traktuje swoje cechy charakterystyczne jako wady. W oczach innych ludzi jego cechy charakterystyczne to tylko cechy życiowe, które mogą być bardzo sympatyczne.

Swoich cech nie możemy pokonać ani ich wymazać. Na zawsze będą to nasze cechy, bez względu na to, jakie one są. Dlatego pokonywanie własnych kompleksów nie może nas uspokoić. Tylko jedna woda może ugasić pragnienie, zwie się ona samozapomnieniem.

Zapomnienie siebie należy osiągać z upływem czasu. Człowiek powinien być na tyle rozumny, żeby potrafił być cierpliwy i żeby jasno widział i rozumiał swoje problemy życiowe. Tylko w ten sposób można to zakreślić. A kiedy zostanie zakreślone, ulega wyłączeniu. Kiedy jakiś punkt wyjścia zakreśli krąg i jako początek dotknie końca, nadchodzi czas na punkt zerowy. Wtedy w ludzkiej podświadomości wyłączony zostaje pewien rodzaj uwagi, czyli napięcie.

Kiedy napijesz się wody zapomnienia, napijesz się życia. Wtedy pragnienie zniknie, ponieważ człowiek odnajduje prawdziwy pokój i nie zajmuje się dalej analizą swoich kompleksów. Kiedy człowiek zaczyna analizować swoje kompleksy, wpada w wewnętrzną analizę, co prowadzi do prawdziwego kompleksu i frustracji.  Samozapomnienie wyłącza wewnętrzną analizę.

Tak więc mądrze jest zapomnieć o sobie i nie analizować wnętrza, lecz patrzeć na życie z zewnątrz. Obserwować życie przed sobą uważnymi oczyma. Kiedy poświęcasz się dla drugich, analiza przechodzi od samorelacji do relacji, od wewnętrznej analizy do zewnętrznej. Jeśli zależy ci tylko na sobie, analizujesz się od wewnątrz, lecz jeśli zależy ci na kimkolwiek lub czymkolwiek innym, analizujesz z zewnątrz. I tyle, ile analizujesz się z zewnątrz lub ile się starasz o relację, tyle pokoju będziesz mógł przyjąć.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *